In myn bestean as skilder ha 'k altyd in protte omtinken hân foar it neaken. Ik hâld fan de ferskillen yn skientme, libbenskrêft en earlikheid fan it minsklik lichem. Neffens my wurdt dat faak ûnderskat of net ynsjoen troch it healslachtich omgean mei maatskiplike noarmen en wearden.
Dêrtsjinoer fyn ik dat it neaken beskôge wurde moat as 't útprobearjen fan in keunstner om in earlik portret te meitsjen fan it minslik lichem as in artistike en monumintale bydrage oan 't minsklik libben en kultuer. Binnen dy fisy wol ik myn wei fine. Yn 't begjin skilderjend, nei it skôge te hawwen, wurdt it lichem mear en mear yn in abstrakt kader pleatst. In oar besef oer de útdrukking fan in skilderij is wichtiger wurden. It materiële bestean fan in skilderij, de kleuren, struktueren, tekstueren, ritmes en komposysjes fereaskje folle sterker in yngeand byld fan in skilderij as in foarspelber betinksel. Dy wurklikheid oer it byld jout net in spegelbyldige kopy fan in wrâld bûten it skilderij mar kin úteinlik der seker wat oer útdrukke. En wêrom soe in skilder in skilderij meitsje as der foar him gjin aventoer ynsit? Yn 't koart bliuwt in skilderij in konkreet ding dat wat útdrukt en dêr oandacht foar ferget.
Hooplik in nij ûntdutsen en net foarspelber, miskien in hast taastbere wrâld foar sawol de skilder as de oanskôger. It ferbyldzjen fan dy wrâld soe 't doel en it middel wêze moatte fan de skilderkeunst en net de herhelling.