Vruchten als voorwerpen in een stilleven spreken veel mensen aan als een menselijke metafoor voor het eindige bestaan van alles wat groeit en bloeit. Het eeuwigdurende besef van memento mori en carpe diem ligt hieraan ten grondslag. Ik heb vaak een hekel aan deze nogal bijkomstige goedkope en afgezaagde fraai sprekerei.  Een  maatschappelijk veilige (on)bewuste erotische herkenning lijkt mij meer voor de hand liggen.